Er was een tijd dat ik dacht dat ik vooral moe was. Dat ik gewoon een vakantie nodig had. Of minder druk moest zijn. Wat vaker een dagje rust moest nemen.
Achteraf zie ik dat er iets anders speelde. Ik was ook langzaam het contact met mezelf aan het verliezen. En misschien is dat wel het moeilijkste aan zo'n proces. Je merkt het niet van de ene op de andere dag. Het gebeurt langzaam.
Zo langzaam, dat je het zelf vaak niet eens doorhebt. Pas jaren later keek ik terug en dacht ik:
"Wanneer ben ik eigenlijk gestopt met leven op een manier die in lijn was met mijn waarden, mijn hart?"
Ik maakte niet bewust 'verkeerde' keuzes, maar was al zo lang bezig met doorgaan, zorgen, presteren en overleven dat ik steeds minder goed voelde wat er eigenlijk in míj leefde.
Hoe raak je jezelf eigenlijk kwijt?
Misschien is dat wel het lastigste aan jezelf kwijtraken. Het gebeurt zelden van de ene op de andere dag. Je wordt niet op een ochtend wakker met de gedachte: vanaf vandaag leef ik niet meer dichtbij mezelf. Het gebeurt in kleine momenten.
- Je zegt een keer "ja", terwijl je eigenlijk "nee" voelde.
- Je gaat toch nog even door, terwijl je lichaam vraagt om rust.
- Je slikt die opmerking in, omdat je de sfeer niet wilt verpesten.
- Je zegt: "Het gaat wel. omdat je ook niet meer zo goed weet hoe het écht met je gaat.
Ondertussen raak je steeds meer gewend aan het negeren van de kleine signalen.
Die vermoeidheid. Dat knagende gevoel. Die irritatie die steeds sneller opkomt. Dat verlangen naar rust. Dat stemmetje dat zegt: dit past eigenlijk niet meer bij mij.
Totdat die signalen normaal lijken te worden en je gestopt bent met luisteren.
Misschien herken je dat wel. Dat je vooral bezig bent met wat er van je verwacht wordt. Met wat er nog moet gebeuren of anderen nodig hebben. Met wat jij belangrijk vindt in het leven (en dat is veel).
En dat er steeds minder ruimte overblijft voor de vraag: Hoe gaat het eigenlijk met mij?
Ons brein past zich sneller aan dan we denken
Misschien is dat ook waarom we het vaak niet doorhebben. Ons brein is namelijk ontzettend goed in aanpassen.
Wanneer we langere tijd onder druk staan, veel verantwoordelijkheid dragen of voortdurend over onze grenzen heen gaan, raken we gewend aan een bepaalde manier van leven. Ons systeem past zich aan. We leren signalen te negeren omdat doorgaan soms de enige optie lijkt. Totdat je lichaam steeds harder gaat praten.
- Je komt niet meer echt tot rust.
- Je bent sneller geïrriteerd.
- Je piekert meer.
- Of je merkt dat je voortdurend naar afleiding grijpt.
En dit ervaar je niet omdat je 'zwak' bent, maar omdat je systeem probeert om te gaan met alles wat aandacht vraagt. En probeert jouw informatie te geven over hoe het echt met je gaat.
Waarom luisteren soms zo moeilijk is
Misschien lees je dit en denk je: "Maar ik weet helemaal niet meer wat ik voel."
Dat herken ik. En eerlijk? Dat is helemaal niet vreemd.
Als je jarenlang hebt geleerd om door te gaan... je aan te passen...
sterk te zijn... je emoties weg te drukken... of vooral bezig te zijn met wat anderen nodig hebben...
dan is luisteren naar jezelf niet iets wat je zomaar weer doet.
Je systeem heeft geleerd:
- Dat doorgaan veiliger is.
- Dat voelen ingewikkeld is.
- Dat emoties lastig zijn.
Misschien voelde luisteren ooit helemaal niet veilig en moest je wel doorgaan. Had je geen andere keuze.
En juist daarom geloof ik dat we voorzichtig mogen zijn voor onszelf. Jezelf niet streng hoeft toe te spreken: 'Waarom voel ik nog steeds zo weinig?' Maar dat je juist jezelf mag afvragen: wat merk ik nu op?
De fout die ik zelf maakte
Toen ik eenmaal doorhad dat ik mezelf een beetje was kwijtgeraakt, wilde ik dat zo snel mogelijk oplossen.
Ik dacht: ik moet zo snel mogelijk herstellen en de oude Martine worden.
Dus ik ging op zoek. Ik wist wel dat ik naar de kern mocht gaan, maar ik was er eigenlijk door jaren in coping te hebben geleefd ook niet aan toe. Ik ging eerst in therapie voor burn-out-herstel en zo volgden er meerdere klachten en therapieën. Langzaam ontdekte ik dat ik mezelf helemaal niet opnieuw hoefde te vinden, maar vooral opnieuw mag leren luisteren.
Wat betekent dichter bij je hart leven?
Dat is een zin die ik bij MAVA vaak gebruik. En misschien vraag je je af wat ik daar eigenlijk mee bedoel.
Voor mij betekent dichter bij je hart leven niet dat je altijd je gevoel volgt. Ook niet dat je doet waar je op dat moment zin in hebt.
Het betekent dat je eerlijk durft te luisteren naar wat er werkelijk in je leeft.
- Je vreugde.
- Je verdriet.
- Je boosheid.
- Je verlangens.
- Je grenzen.
- Je behoeften.
Dat betekent niet dat gevoelens altijd de leiding krijgen, maar ze hoeven niet genegeerd te worden. Ik geloof namelijk dat God ons emoties niet heeft gegeven om weg te drukken. Ze zijn niet altijd de waarheid. Maar ze zijn wel informatie. Ze laten vaak zien waar iets geraakt wordt, een behoefte ligt of iets wat aandacht vraagt.
Want wat we niet erkennen, gaat vaak op een andere manier toch om aandacht vragen. Via ons lichaam, onrust, vermoeidheid, irritatie, doorstomen.
Hoe begin je daar dan mee?
Misschien verwacht je nu een lijstje met vijf stappen. Maar ik denk dat het veel kleiner begint.
Met één eerlijke vraag: "Wat merk ik nu eigenlijk op?"
Misschien merk je dat je schouders gespannen zijn. Dat je adem hoog zit. Dat je automatisch naar je telefoon grijpt zodra het stil wordt. Dat je sneller geïrriteerd bent. Dat je eigenlijk moe bent.
Blijf daar eens heel even bij zonder het gelijk te gaan analyseren of te willen begrijpen, of oplossingen aan te dragen. Maar luisteren. Gewoon nieuwsgierig.
Van daaruit kun je misschien langzaam verder vragen:
- Wat voel ik?
- Waar verlang ik naar?
- Wat heb ik vandaag nodig?
Niet omdat je direct een antwoord moet hebben maar omdat je opnieuw oefent in luisteren.
Ik merk dat juist daar iets verandert. Dan heb je niet opeens alle antwoorden, maar je raakt weer in gesprek met je hart. Met Gods hart. Ik ontdekte namelijk dat hoe eerlijker ik naar mezelf durfde te zijn, hoe eerlijker ik ook naar God werd. Mijn gebeden werden minder mooi geformuleerd, maar veel echter en eerlijker. Ik hoefde niet eerst alles op orde te hebben voordat ik het bij Hem bracht
De eerste stap
Er is geen quick fix. Als je al jaren leeft vanuit patronen van doorgaan, aanpassen of overleven, verandert dat niet in een week.
Herstel is geen sprint. Het is vaak een proces van opnieuw leren vertrouwen, leren voelen, leren luisteren. Ik noem het soms liefdevol: jezelf emotioneel heropvoeden.
Ik geloof daarom ook niet dat je jezelf helemaal kwijt bent.
Misschien ben je alleen heel lang gestopt met luisteren. En ik denk dat dichter bij je hart leven daarom niet met een grote verandering start. Maar met één klein moment waarop je jezelf serieus neemt. In ieders herstelproces is er een moment geweest waarop er (soms verplicht) een keuze is gemaakt: zo niet langer door. Een moment waarop je durft stil te staan. Waarop je erkent:"Dit is hoe het vandaag echt met mij gaat."
Je hoeft jezelf niet te fixen, of harder je best te doen. Maar door af en toe dit stilstaan te oefenen, ontstaat weer ruimte. Ruimte om jezelf weer te ontmoeten, om God ook op die plek uit te nodigen.
En misschien begint het herstel uiteindelijk precies daar: een plek waar je erkent hoe het gaat.
Ik zou je zo graag willen vertellen dat dit bij mij na een paar weken veranderde.
Maar eerlijk? Dit proces heeft jaren geduurd. En nog steeds ontdek ik soms nieuwe lagen in mezelf. Nog steeds zijn er momenten waarop ik merk dat ik weer te veel vanuit mijn hoofd leef en te weinig luister naar wat er in mijn hart gebeurt.
Toch heb ik geleerd dat herstel niet begint bij alles begrijpen of oplossen.
Het begint bij eerlijk durven erkennen hoe het vandaag met je gaat.
En misschien hoef je dat proces ook niet alleen te lopen.
Voor mij waren gesprekken met een psycholoog, therapie, mensen om mij heen en bovenal God onmisbaar. Soms hebben we iemand nodig die ons helpt om weer te leren luisteren naar wat we zelf zo lang hebben genegeerd.
Dus als je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt, wees dan mild voor jezelf.
Je hoeft vandaag niet de hele weg te zien.
Misschien is de eerste stap alleen al dat je jezelf de vraag durft te stellen:
"Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?"
En dat je gelooft dat God niet pas op je wacht als je alle antwoorden hebt, maar juist midden in dat eerlijke gesprek met jezelf.
Misschien raakte deze blog iets in je.
Dan wil ik je laten weten dat je daar niet alleen in bent.
Laat gerust een reactie achter of stuur me een berichtje op Instagram. Soms is het delen van je verhaal al een eerste stap.
Liefs,
Martine
Reactie plaatsen
Reacties